Für Elise

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σε τούτη δω τη ζήση ναούμ, την δαιδαλώδη και εν police ταραχώδη, η παρακμή διαδέχεται την ακμή, η οποία με τη σειρά της δίνει τη σκυτάλη σαν Τζαμαϊκανός δρομεύς σε τελικό Ολυμπιακών 4Χ400 στην παρακμή και πάει το έργο κομπολόι, μαντάμ, σε μια ατέρμονο κι απύθμενη βάση. Πρόκειται για δυο εκ διαμέτρου αντίθετες κατάστασες, οίτινες δεν συμφύρονται εν τω άμα ένεκα η θεμελιώδης εξ ορισμού αντίθεσις αναμεταξύτωνε, παρά μαναχά για να κάνει γύρα η σκυτάλη, ωσάν μπάφος πολύσπορος ασούμ.

Μοναδική εξαίρεσις ταυτοχρόνου συνυπάρξεως ακμής τε και παρακμής είναι όταν ο έφηβος, απούχει κάμει τη μαλαπέρδα του ζωστήρα, τυγχάνει τίνγκα στο σπυρί το άτομο, διάγοντας παράλληλα παρακμιακώς, ήτοι, πίνοντας αβέρτα ξύδια -φερειπείν-και αμολώντας ρουκέτες, νηστικός πλην όμως ρεμένος απ' τα παλιόξυδα, στη φλοκάτη της γιαγιάς του, ξερνοβολώντας αμανετζίδικα τα ατελέσφορα ερωτικά του απωθημένα για κάποια Ελίζα, συμμαθήτριά του, με την οποία είναι σφόδρα καψούρης ο καψερός και που αρτίως πληροφορήθηκε από σπόντα πως ψες το βράδυ τηνε πήρανε παρτούζα ο μεγάλος του αδερφός με τον ξάδερφό του στο κελάρι, την ώρα που εκείνος έπαιζε στο πιάνο, στον δεύτερο όροφο, το κλασσικό " Für Elise" ονειρευόμενος με κλειστά μάτια Εκείνη.

Μην σκας ρε πιτσιρίκο. Τουλάχιστον έμαθες το κομμάτι απόξω. Σίγουρα ο Μπετόβεν είναι περήφανος για σένα από εκεί αψηλά...

Με αγάπη, Αγλέορας