Το προσφιλές τοις καλαμαράδαις λογοτεχνικό μοτίβο "ερώτησης- απόκρισης", ακόμα και με τη μορφή απλού διαλόγου με προσταχτική ή προτρεπτική υποταχτική, για τους πιο εύθιχτους, συνιστά το δίχως άλλο ναούμ το σημείο G της Λαϊκής Μούσας στην έμμετρο δημώδη μας δημιουργία, μαντάμ. Όθεν παναπεί είναι σαν το αλατοπίπερο στη μπριντζολίτσα φερειπείν,...

Να φοβάσαι τους πεινασμένους, τους ξελιγωμάρες και τους λιμάρηδες ναούμ, άν ποτές αναλάβουν κάποιο δημόσιο αξίωμα. Να τους τρέμει το φυλλοκάρδι σου πολύ περισσότερο απ' τους καρεκλοκένταυρους χορτασμένους κωλομπαράδες, που η κωλοτρυπίδα τους έχει αφήσει στάμπα στην δερμάτινη πολυθρόνα του γραφείου τους. Μια τέτοια τοποθέτηση - ειδικά μετά από μια...

Αναφέρομαι σε σένανε, Ελληνίδα νοικοκυρά, που θα να λεγε κι ο Λεωνίδας ο Κύρκος, για τον οποίο θα μείνω εσαεί με την απορία γιατί τον χαρακτηρίζουν οι δημοσιογράφοι σε κάθε αναφορά στο όνομά του ως ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, λες και στέρεψε η Αριστερά από ηγέτες ναούμ. Αναφέρομαι σε σένανε, μάνα, σύζυγο, κόρη, θειά, ξαδέρφη και γιαγιά, που...

Ένας χρόνος καραντίνες, ένας χρόνος κορονοϊός, μάσκες, αντισηπτικά και το μουνί της Χάιδως ναούμ. Κεράκια σβήσατε, μαντάμ; Α, είσασθε παλαιοημερολογίται. Καλώς. Ένας χρόνος καραντίνα, το λοιπόν, και ένας θεός ξέρει πόσα σπίτια κλείσαν στο μεταξύ, πόσα ραΐσανε, πόσα κηρύχθηκαν μη κατοικήσιμα και πόσα στοκάρανε τα μερεμέτια και την παλεύουνε κακήν...

Μου στέλνει εψές στο ίνμποξ ευγενεστάτη κιουρία μεσόκοπη και μου γράφει πάνω κάτω τα εξής:

Είχε πάγει βόλτα με το κωλοπειραγμένο του παπάκι στο λοφάκι λίγα χιλιόμετρα αλάργα απ' το κονάκι του, η ώρα 11 περασμένη βραδινή, σκαστός απ' το σπίτι και χωρίς πιστοποιητικό μετακίνησης, να κουλάρει απ' τες δέκα συνεχόμενες ώρες στον υπολογιστή, να σκάσει κάνα ρο και να αγναντέψει - δίκην ψυχαναλύσεως- τα όχι πάνω από διακόσσα μικροσκοπικά φωτάκια...

Είμαι στο λεωφορείο εψές και παγαίνω στη δουλίτσα μου, όπως κάθε μέρμηγκας σε τούτον τον πλανήτη, για να θρέψουμε τον καπιταλισμό και μετά να μας πηδάει αυτός πατώκορφα και να διαμαρτυρόμεθα στα ιντερνέτια και όξω πούστηδοι και σας έφαγα ναούμ. Μπουκάρω στον ανατολικό σταθμό της πόλης, μια καθημερινή διαδρομή, που μου' χει φάει τα σωθικά και πού...

Εδώ απούχουν φτάκει τα πράματα ναούμ, θέλει βαριά κοχόνες, στιβαρά αρχίδια, γνώση, θάρρος και πάν' απ' ούλα τύχη για να αποπειραθείς -τουλάχιστον- να αποτινάξεις από το DNA σου αυτή την αδυσώπητη μικροαστίλα, με την οποία τρέφεσαι αδιαλείπτως εξ απαλών ονύχων, για να μην πω απ' τη μήτρα τση μητρός και τσιτώσει η μαντάμ. Το επικυρώνει κι ο ποιητής...

Από τα παιδικά μου χρόνια, τις ευλογημένες εποχές του βαθέος ΠΑΣΟΚ, δε θυμάμαι ούτε μια φορά τον γέρο μου να κουβαλάει σακίδιο ώμου ή τσάντα. Ίσως ενίοτε τσαντάκι-πορτοφόλι, που είχε μέσα μαναχά ταυτότητα, δίπλωμα και φράγκα. Ομοίως και σε όλους τους συνομήλικούς του. Ούτε καν πορτοφόλια δεν είχαν οι περισσότεροι, μόν' στουμπώναν στο τσεπάκι του...

Ο κανιβαλισμός στα ιντερνέτια βαρεί ιστορικά υψηλά ποσοστά, εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, ευρισκόμενος σταθερά σε ανοδική πορεία, "βαίνων ολονέν επί τα χείρω" που θα' λεγε κι ο μπαρμπα Γιώργης ο Βιζυηνός. Σε λίγο δεν θα τολμά κάποιος να πει "μια γλυκιά καλημέρα" και θα του σκάνε τα γαμωσταυρίδια πανταχόθεν. Και όσο και να το ψάξω, δεν βρίσκω κανένα...